Τετάρτη, Αυγούστου 09, 2017

Τρίτη, Αυγούστου 08, 2017

Ολίγα γιά τον Κορινθιακό Κόλπο !  
photos
q.l.




τμήμα, από άρθρο της  Χαράς Τζαναβάρα :

Ο Κορινθιακός αποτελεί την επιτομή του θαλάσσιου οικοσυστήματος, 
μια γοητευτική μικρογραφία της Μεσογείου, με τα λιβάδια της Ποσειδωνίας, 
τους υφάλους και τους μοναδικούς κοραλλιογενείς σχηματισμούς”, 

εξηγεί στην "
Εφημερίδα των Συντακτών" η Μαρία Σαλωμίδου, 
ερευνήτρια του Ελληνικού Κέντρου Θαλάσσιων Μελετών (ΕΛΚΕΘΕ) και υπεύθυνη του διεπιστημονικού προγράμματος αξιολόγησης των θαλάσσιων ειδών και οικοτόπων στη χώρα μας.
Συμμετέχει στη μελέτη του Κορινθιακού από το 2009 και διαπιστώνει ότι λόγω της υπεραλίευσης έχουν χαθεί τα φύκια σε μεγάλη έκταση.
Ανησυχητική χαρακτηρίζει τη συνεχή μείωση του πληθυσμού των σαργοειδών ψαριών, που είναι εξειδικευμένοι θηρευτές των αχινών, οι οποίοι αποκαλούνται “τα κατσίκια της θάλασσας”, γιατί προκαλούν υποβρύχια ερημοποίηση.
Απειλή είναι και η παράνομη αλιεία του πετροσωλήνα, για τη συλλογή του οποίου καταστρέφονται τα βράχια των ακτών!
Προβλήματα όμως δημιουργούν και οι ανθρωπογενείς δραστηριότητες, σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη οικιστική ανάπτυξη που έχει επεκταθεί σχεδόν σε όλο το μήκος της βόρειας ακτογραμμής της Πελοποννήσου.
Στο θαλάσσιο οικοσύστημα του Κορινθιακού δεσπόζουσα θέση έχουν τα λιβάδια της Ποσειδωνίας, που αναπτύσσονται κοντά στις ακτές αλλά φτάνουν και σε βάθος έως 60 μέτρα.
Στην πλειονότητά τους βρίσκονται κοντά τις ακτές της Στερεάς Ελλάδας, από την Ιτέα ώς τη Ναύπακτο και ανοιχτά του Λουτρακίου.
Φιλοξενούν πάνω από 400 είδη φυκιών και χαρακτηρίζονται οικότοποι προτεραιότητας, με βάση τις κοινοτικές οδηγίες, γιατί παίζουν καθοριστικό ρόλο στην αναπαραγωγή των ψαριών και τη διατήρηση των υπόλοιπων θαλάσσιων οργανισμών.
Ιδιαίτερα οι γόνοι, τα νεογέννητα ψάρια, βρίσκουν σ' αυτά καταφύγιο για να μπορέσουν να επιβιώσουν και να φτάσουν με τη σειρά τους σε αναπαραγωγική ηλικία.
Η παρουσία τους μειώνει επίσης την κινητική ενέργεια του νερού και λειτουργεί ως φυσικό φράγμα που προστατεύει την ακτογραμμή από τη διάβρωση ενώ συμμετέχει καθοριστικά στην οξυγόνωση του θαλάσσιου νερού.
Συνθέτουν ένα βενθικό σύστημα”, αναφέρει η Μαρία Σαλωμίδου και σπεύδει να προσθέσει ότι ο όρος προέρχεται από την αρχαία λέξη “βένθος”, που σημαίνει βυθός.
Κοράλλια και γοργόνες
Ευχάριστη έκπληξη είναι η αναφορά της στα κοράλλια που έχουν εντοπιστεί κοντά στις ακτές της Αιγιαλείας. Οι αποικίες με τις γοργόνες, που σπάνια απαντούν σε ελληνικές θάλασσες, αναπτύσσονται σε σύνθετες μορφές σχήματος βεντάλιας, με εντυπωσιακές κίτρινες και κόκκινες συστάδες, ενώ υπάρχουν λίγες ροζ που θεωρούνται ιδιαίτερα σπάνιες.
Η δημιουργία τους, όπως μας εξηγεί η ερευνήτρια του ΕΛΚΕΘΕ, οφείλεται στα κρύα νερά της περιοχής που συμβάλλουν στον μηχανισμό στερεοποίησης των φερτών υλικών που καταλήγουν στη θάλασσα από τους χειμάρρους και τα ποτάμια των βόρειων ακτών της Πελοποννήσου.
Το θαλάσσιο οικοσύστημα είναι όπως αυτό της ξηράς, με τα δάση και τα ποτάμια του”, επισημαίνει και διαπιστώνει πως “ο Κορινθιακός δέχεται πιέσεις, αλλά αντιστέκεται”.


Τα τέσσερα είδη δελφινιών και η ανάγκη προστασίας τους.




Στα νερά του Κορινθιακού βρίσκουν καταφύγιο τέσσερα είδη δελφινιών, 
που αξιοποιούν το μεγάλο βάθος του κόλπου το οποίο φτάνει σε ορισμένα σημεία τα 930 μέτρα.
Τα ζωνοδέλφινα, τα σταχτοδέλφινα, τα ρινοδέλφινα και κυρίως τα κοινά δελφίνια, τα οποία έχουν εξαφανιστεί από πολλές θαλάσσιες περιοχές της Μεσογείου και γι' αυτό έχουν καταχωριστεί στα απειλούμενα είδη.
Η ομορφιά και η σημασία τους δεν είναι τα μόνα στοιχεία που τα κάνουν ξεχωριστά. 
Αποτελούν μία από τις σπάνιες περιπτώσεις στον κόσμο που τα τέσσερα αυτά είδη ζουν σε κοινά κοπάδια δημιουργώντας μια μικτή κοινωνία.
Οι αιτίες αυτής της ειρηνικής συνύπαρξης δεν είναι γνωστές, αλλά έχει ενδιαφέρον η επισήμανση από τον Αλέξανδρο Φραντζή, πρόεδρο του Ινστιτούτου Κητολογικών Ερευνών “Πέλαγος”.
Μιλώντας στη συνεδρίαση της επιτροπής περιβάλλοντος της Βουλής επισήμανε ότι πρόκειται για διαφορετικά είδη του ζωικού βασιλείου και επικαλέστηκε τη γάτα και την τίγρη, αποκαλύπτοντας ότι “απέχουν μεταξύ τους γενετικά, δεν αναπαράγονται μεταξύ τους, δεν εκπέμπουν τα ίδια σήματα για να μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους”!
Είναι μία από τις συνολικά τρεις ιδιαιτερότητες των δελφινιών του Κορινθιακού.
Το ζωνοδέλφινο είναι καθαρά πελαγικό είδος, όμως βρέθηκε πριν από πολλές χιλιετίες στον Κορινθιακό και εγκλωβίστηκε.
Στην πάροδο του χρόνου όμως βίωσε και μια ενδιαφέρουσα βιολογική εξέλιξη που έχει παγκόσμιο ενδιαφέρον, αφού δημιουργήθηκε ένα μοναδικό υβρίδιο με το κοινό δελφίνι.
Για όλους αυτούς τους λόγους, πολύ πρόσφατα η IUCN, η διεθνής ένωση για τη διατήρηση της φύσης, που συντάσσει τη βίβλο με τα απειλούμενα είδη, ανακήρυξε τον Κορινθιακό σημαντική περιοχή για τα θαλάσσια κήτη και ζητά τη λήψη μέτρων για την προστασία τους.









Τετάρτη, Αυγούστου 02, 2017

Il Trovatore !

Ο τροβαδούρος !



Έχει πραγματικό ενδιαφέρον η άποψη διαφορετικών σκηνοθετών !

- μεγαλώστε όπωσδήποτε την εικόνα,

παρατηρήστε και τι θαυμαστό ήχο παράγουν οι σιδεράδες! -

















Δευτέρα, Ιουλίου 24, 2017

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Τα 18 ΛΙΑΝΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΗΣ ΠΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ



1. Αναβάφτιση    

Λόγια φτωχά βαφτίζονται στην πίκρα και στο κλάημα
βγάζουν φτερά και πέτονται πουλιά και κελαηδάνε

Και κειος ο λόγος ο κρυφός τής λευτεριάς ο λόγος
αντίς φτερά βγάζει σπαθιά και σκίζει τους αγέρες



2. Κουβέντα με ένα λουλούδι  

Κυκλάμινο-κυκλάμινο στου βράχου τη σχισμάδα
πού βρήκες χρώματα κι ανθείς πού μίσχο και σαλεύεις

Μέσα στο βράχο σύναξα το γαίμα στάλα-στάλα
μαντήλι ρόδινο έπλεξα κι ήλιο μαζεύω τώρα



3. Καρτέρεμα  

Έτσι με το καρτέρεμα μεγάλωσαν οι νύχτες
που το τραγούδι ρίζωσε και ψήλωσε σαν δέντρο

Κι αυτοί μες απ' τα σίδερα κι αυτοί μακριά στα ξένα
κάνουν πικρό να βγάλουν το "αχ" και βγαίνει φύλλο λεύκας



4. Λαός   

Μικρός λαός και πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια
για όλου του κόσμου το ψωμί το φως και το τραγούδι

Κάτω απ' τη γλώσσα του κρατεί τους βόγγους και τα ζήτω
κι αν κάνει πως τα τραγουδεί ραγίζουν τα λιθάρια



5. Μνημόσυνο   

Στη μια γωνιά στέκει ο παππούς στην άλλη δέκα εγγόνια
και στο τραπέζι εννιά κεριά μπηγμένα στο καρβέλι

Μάνες τραβάνε τα μαλλιά και τα παιδιά σωπαίνουν
κι απ' το φεγγίτη η Λευτεριά τηρά κι αναστενάζει



6. Αυγή   

Λιόχαρη Μεγαλόχαρη της άνοιξης αυγούλα
και που 'χει μάτια να σε ιδεί να σε καλωσορίσει

Δυο κάρβουνα στο θυμιατό και δυο κουκιά λιβάνι
κι ένας σταυρός από καπνιά στ' ανώφλι της πατρίδας



7. Δε φτάνει   

Σεμνός και λιγομίλητος εθαύμαζε την πλάση
κι η σπάθα τον κεραύνωσε κι ως λιόντας εβρυχήθη

Τώρα δε φτάνει του η φωνή δε φτάνει του η κατάρα
για να λαλήσει το σωστό του πρέπει καριοφίλι



8. Πράσινη μέρα    

Πράσινη μέρα λιόβολη καλή πλαγιά σπαρμένη
κουδούνια και βελάσματα μυρτιές και παπαρούνες

Η κόρη πλέκει τα προικιά κι ο νιος πλέκει καλάθια
και τα τραγιά γιαλό-γιαλό βοσκάνε τ' άσπρο αλάτι



9. Συλλείτουργο    

Κάτω απ' τις λεύκες συντροφιά πουλιά και καπετάνιοι
συλλείτουργο αρχινήσανε με τον καινούργιο Μάη

Τα φύλλα φέγγουνε κεριά στ' αλώνι της πατρίδας
κι ένας αϊτός από ψηλά διαβάζει το Βαγγέλιο



10. Το νερό    

Του βράχου λιγοστό νερό απ' τη σιωπή αγιασμένο
απ' το καρτέρι του πουλιού τη σκιά της πικροδάφνης

Κρυφά το πίνει η κλεφτουριά και το λαιμό σηκώνει
σαν το σπουργίτι και βλογά τη φτωχομάνα Ελλάδα



11. Το κυκλάμινο    

Μικρό πουλί τριανταφυλλί δεμένο με κλωστίτσα
με τα σγουρά φτεράκια του στον ήλιο πεταρίζει

Κι αν το τηράξεις μια φορά θα σου χαμογελάσει
κι αν το τηράξεις δυο και τρεις θ' αρχίσει το τραγούδι



12. Λιγνά κορίτσια     

Λιγνά κορίτσια στο γιαλό μαζεύουνε τ' αλάτι
σκυφτά πολύ, πικρά πολύ - το πέλαο δεν το βλέπουν

Κ' ένα πανί, λευκό πανί, τους γνέφει στο γαλάζιο
κι απ' το που δεν το αγνάντεψαν μαυρίζει απ' τον καημό του



13. Τ' άσπρο ξωκλήσι  

Τ' άσπρο ξωκλήσι στην πλαγιά κατάγναντα στον ήλιο
πυροβολεί με το μικρό στενό παράθυρό του

Και την καμπάνα του αψηλά στον πλάτανο δεμένη
την εκουρντίζει ολονυχτίς για του Αη Λαού τη σκόλη



14. Επιτύμβιο 

Το παλικάρι που 'πεσε με ορθή την κεφαλή του
δεν το σκεπάζει γης ογρή σκουλήκι δεν τ' αγγίζει

Φτερό στη ράχη του ο σταυρός κι όλο χυμάει τ' αψήλου
και σμίγει τους τρανούς αϊτούς και τους χρυσούς αγγέλους



15. Εδώ το φως    

Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει
μηδέ αλυσίδα στου Ρωμιού και στου αγεριού το πόδι

Εδώ το φως εδώ ο γιαλός χρυσές γαλάζιες γλώσσες
στα βράχια ελάφια πελεκάν τα σίδερα μασάνε



16. Το χτίσιμο    

Το σπίτι αυτό πώς θα χτιστεί τις πόρτες ποιος θα βάλει
που 'ναι τα χέρια λιγοστά κι ασήκωτες οι πέτρες

Σώπα τα χέρια στη δουλειά τρανεύουν κι αυγαταίνουν
και μην ξεχνάς ολονυχτίς βοηθάν κι οι αποθαμένοι



17. Ο ταμένος  

Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά σωπαίνουν κι οι καμπάνες
σωπαίνει κι ο πικρός Ρωμιός μαζί με τους νεκρούς του

Και απά στην πέτρα τής σιωπής τα νύχια του ακονίζει
μονάχος κι αβοήθητος της λευτεριάς ταμένος



18. Τη ρωμιοσύνη μην την κλαίς  

Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις εκεί που πάει να σκύψει
με το σουγιά στο κόκκαλο με το λουρί στο σβέρκο

Να τη πετιέται αποξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει
και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου.





"όποιος ξεχνάει χάνεται
ραγίζει όποιος θυμάται"









Σάββατο, Απριλίου 15, 2017

Μεγάλο Σάββατο 2017
photos
q. l.


''ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ ΓΡΑΙΚΟΙ''  !








Σάββατο, Μαρτίου 25, 2017


ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΑΧΤΟΥΡΗ
Αντιναυάρχου

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ
ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΟΣ ΤΟΥ
1821


Ιουνίου 26, Πέμπτη.
Σήμερον το πρωί επήγαν τινά καράβια μας εις την βρύσιν του Πασά εις Πάρον διά να πάρωσιν νερόν και έμαθον ότι εκεί είναι πανούκλα.
Ο καιρός γαλήνη, περί τας δύο της ημέρας εκάμαμεν σενιάλο εις όλα τα πλοία να μας ακολουθήσουν και τραβούμεν δι Ύδραν , ως αι διαταγαί τας οποίας ελάβομεν.
Περί τας 9 ½ το εσπέρας μία Γολέτα σπετζότικη έφθασεν από Ύδραν και εν αυτή ο Καπ. Ιω. Χατζή Σταύρος με γράμματα των προκρίτων διά να τραβίξωμεν εις τα Ψαρρά δι όπου εξεκίνησεν και ο Μιαούλης με 20 κομμάτια διά να βοηθήσωμεν των Ψαρριανών οίτινες αντέχουσιν ακόμα. Εκάμαμεν λοιπόν πανιά δι εκεί με ακροτάτην επιθυμίαν όλων των Καπετ και Ναυτών.


Ιουνίου 30, Δευτέρα
Εξημερόθημεν είκοσι μίλλια αν… από το Βενέτικον της Χίου. Τραβούμεν ανοικτά με φρεσκότατον μελτέμι, έως εις το μεσημέρι κάμνομεν βόλταις χωρίς να προχωρώμεν ποσώς. Μετά το γεύμα ο καιρός επλάγιασε μίαν κουάρτα (11= ένδεκα Μοίρας) επήραμεν την βόλτα κατά την Χίον. Πάλιν εστρίψαμεν προς το πέλαγος και μετά ταύτα αύθις κατά την Χίον προς το μέρος της Βολισσό. Τα καράβια μας όλα ξεμακρυσμένα και διεσπαρμένα.

Περί τας 10 : το εσπέρας ακούομεν μίαν κανονιάν μετ’ ολίγον άλλας δύω εύγαιναν από το μέρος της Βολισσού, ημείς είμεθα τότε 7 α 8 μίλλια ανοικτά. Παρατηρούμεν με το τηλεσκόπιον τρία καράβια μας να πολεμούν, αυτά ήτον η Γολέττα του Κουντουριώτη, ο κπ : Χριστόφιλος και ένα σπετζότικον. Αυτά επολεμούσαν ένα μπρίκι τουρκικόν , οπού ήτον εκεί αραγμένον και εσηκώθη εις τα πανιά. Του έρριψαν τα τρία υπέρ ταις 60 κανονιαίς με μπάλα και με μισδράλια και του έσπασαν το παρουκέτο (Κεραίαν Δολωνίου), με το να μην του έπιπτον όμως κοντά δεν του έκαμαν μεγάλην βλάβην. Αυτό επροχωρούσε γιαλό γιαλό ενώ εφθάσαμεν και ημείς η ώρα 11  ½ της εσπέρας. Όλα τα λοιπά καράβια εστάθησαν οπίσω. Ημείς του ρίπτομεν δύο μπατερίαις με μπάλα μισδράλια και αμέσως οι τούρκοι άρχισαν να ρίπτουν τα λάφυρα όπου είχον πάρη από Ψαρρά, εις την θάλασσαν, και άλλα άρχησαν να τα καίουν, συγχρόνως εδιαφεντεύοντο με σισανέδαις όπου έφθανον πολλά κοντά μας, ημείς διώκοντες το με συνεχή φωτιάν ηναγκάσθησαν να ριφθή εις τα ρυχά, κατά τα παράλια της Βολισό. Τότε ο Αντιναύαρχος διά να μη περιορίση την προσοχήν όλου του στόλου εις αυτό και ούτω ελείπομεν από του να υπάγη εις Ψαρρά όσον τάχος, και να μάθωμεν τι ακολουθεί εκεί, προβλέποντες ότι αυτό το λάφυρον ήθελε μας φέρη μάλλον βλάβην παρά ωφέλειαν εις την Μαρκαρέντζα (Ναυτικόν ) , καθ’ως και διά το ότι ενύκτιασεν, απεφασίσαμεν να το παρατήση και να κρατήση τον δρόμον μας.
Περί τα μεσάνυκτα είδομεν ένα πλοίον ζητόν να εμβή εις τον λιμένα των Ψαρρών και εμποδίσθη από την πολιτείαν με δύο κανονιαίς . Όλα τα συμπτώματα μας επρομήνυον τον τέλειον αφανισμόν των Ψαρρών.


Ιουλίου 1, Τρίτη
Προς τα ξημερώματα ευρέθημεν έξω από τα Ψαρρά.
Ο κπ : Κιοσές ήλθε και μας λέγει ότι επήγεν και απέρασεν κάτωθεν του Κάστρου, ύψωσε την Ελληνικήν σημαίαν, πλην δεν του ανταπεκρίθησαν, μάλιστα ότι είδε ταις ντάπιαις του Κάστρου κρημνισμέναις από το ένα μέρος και συμπεραίνων ότι οι Τούρκοι εκυρίευσαν και το Κάστρο. Μετ’ ου πολύ, βλέπομεν τας ερυθράς σημαίας καθ’ όλην την πολιτείαν και τον λιμένα όπου ένα Κότερ απερνώντας από το πλάγι μας χωρίς σημαίαν εζητούσε να εμβή μέσα εις την πολιτείαν, του φωνάζωμεν να σταθή και δεν θέλει. Του ρίπτομεν μίαν τουφεκιάν ούτε, γυρίζομεν κατ’ επάνω του με το πλοίον μας και τον εζώσαμεν ώστε δεν ημπορούσε να φύγη, τότε εγνωρίσαμεν ότι ήτο φορτωμένον Τούρκους οίτινες άρχισαν να μας βολίζουν, οι συντροφοναύται μας με τα άρματα εις τας χείρας τρέχουσιν εις την πλώραν, τότε το Κότερ ήτον ήδη κολλυμένον και εμπερδευμένον εις ταις αντέναις του πομπρέσου μας. Οι ναύται μας ρίπτονται κατά των Τούρκων, αυτοί τους πολεμούν με πιστόλαις, και αφ’ ου εσκοτόθησαν 6. α 8 τούρκοι από ημάς, οι λοιποί οι μεν ερρίφθησαν εις την θάλασσαν, οι δε, εκλήσθησαν εις το αμπάρι.

…………………………………………………………………………….




ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΝ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ
ΚΟΥΣΟΥΛΙΝΟΥ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ
-      Παρά τω ναώ των Αγίων Θεοδώρων –

1890

Βιβλιοπωλείον Διονυσίου Καραβία

Αθήνα MCMXCIV






Παρασκευή, Οκτωβρίου 28, 2016


Απόσπασμα Αυθεντικής Μαρτυρίας

για την ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ


από το βιβλίο του Δημήτρη ( Μίμη ) Δημητριάδη

“1940 – 1945

ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ”


Σελ. 24 – 27

Η ΕΙΣΒΟΛΗ

Έτσι κύλησε ο καιρός μέχρι την 20η Μαϊου 1941
Το πρωί ξυπνήσαμε κανονικά, φάγαμε και ξεκινήσαμε για τις ασκήσεις. Δεν φανταζόμαστε, ούτε κανένα σημάδι ούτε ψίθυρος έστω προειδοποιούσε ότι θα ερχόταν εντός της ημέρας ο πόλεμος και ο θάνατος και στην Κρήτη.
Γυρίσαμε το μεσημέρι στις 12 για φαγητό. Είχε αρχίσει ήδη ένας βομβαρδισμός του αεροδρομίου και του λιμανιού της πόλης του Ηρακλείου , αλλά δεν δώσαμε σημασία, διότι σχεδόν κάθε μέρα γίνονταν βομβαρδισμοί. Ο βομβαρδισμός όμως της ημέρας εκείνης δεν έλεγε να σταματήσει. Μας έκανε εντύπωση η σφοδρότητα και η διάρκεια του βομβαρδισμού αυτού. Μετά το φαγητό, καλυφθήκαμε κάτω από τα δέντρα και περιμέναμε με ανησυχία. Ειδοποιηθήκαμε να είμαστε σε επιφυλακή, με τα όπλα στα χέρια.

Στις 4 η ώρα ξαφνικά σταμάτησε ο βομβαρδισμός. Ησυχία επικράτησε, όχι όμως για πολύ. Σε λίγο έφτασε τρέχοντας από το Ηράκλειο ο υπολοχαγός μας με το περίστροφο στο χέρι. Κατάκοπος μας ανήγγειλε ότι άρχισε η επίθεση των Γερμανών. Το μόνο που μας είπε ήταν οι φήμες που κυκλοφορούσαν ότι οι Γερμανοί, για παραπλάνηση θα φορούσαν εγγλέζικες στολές (μούσι αποδείχτηκε) και έτσι μας διέταξε να βγάλουμε τα χιτώνια. Μείναμε με τη φανέλα.
Υπέθεσα ότι η επίθεση θα γινόταν από θαλάσσης. 
Πέσαμε μέσα στα χαρακώματα και περιμέναμε με το δάκτυλο στη σκανδάλη. Από μακριά ακούγονταν ένας βαθύς, συνεχής βόμβος που όσο πήγαινε δυνάμωνε και σε λίγο ήταν εκκωφαντικός. Ξαφνικά φάνηκαν στον ουρανό από πάνω μας πλήθος αεροπλάνα, όχι βομβαρδιστικά στούκας, αλλά μεγάλα επιβατικά, που στην ουρά είχαν ένα πολυβόλο. Άνοιξαν τις πόρτες και άρχισαν να πέφτουν από τον ουρανό πολύχρωμα αλεξίπτωτα με Γερμανούς στρατιώτες πάνοπλους, επίσης δέματα, προφανώς με τρόφιμα, πολεμοφόδια και υλικό κατασκηνώσεως, καθώς και βαριά πολυβόλα και ελαφριά πυροβόλα. Τα πολυβόλα στις ουρές των αεροπλάνων έριχναν συνεχώς για προκάλυψη των αλεξιπτωτιστών που έπεφταν.

Εκτός από τον υπολοχαγό μας, που ήταν μάλιστα έφεδρος, κανένας άλλος αξιωματικός δεν εμφανίστηκε στη μονάδα μας. Τι έγιναν άραγε οι μόνιμοι της σχολής Ευελπίδων ; Κανείς από αυτούς δεν ήρθε στην Κρήτη ; 
Σκοπός μας ήταν να μην αφήσουμε τους Γερμανούς να συνταχτούν αλλά να μένουν σκορπισμένοι ένας – ένας, οπότε θα ήταν εύκολη η εξουδετέρωσή τους.

Με την απομάκρυνσή μας από το στρατόπεδο, ο λόχος μας αραίωσε, σκόρπισε και έγινε πολλές μικρές ομάδες, χωρίς καθοδήγηση και χωρίς σκοπό και στόχο. Εγώ είχα μείνει, όχι με τους φίλους μου, που τους έχασα, αλλά με δυό – τρείς άλλους του λόχου μου ή και άλλου λόχου ! Όταν σουρούπωσε, βρεθήκαμε στα ριζά ενός  λόφου που στην κορυφή του είχε μια εκκλησία του προφήτη Ηλία. Ανεβήκαμε επάνω και βρήκαμε εγκατεστημένους πολλούς στρατιώτες και μερικούς υπαξιωματικούς. Η εκκλησία ήταν αρκετά ευρύχωρη και στην αυλή που ήταν γύρω – γύρω με τοιχάκι ήταν ένα πελώριο δέντρο με μεγάλο και φαρδύ κορμό. Σε λίγο όμως, που ακόμη έφεγγε, ήλθε από πάνω μας ένα αεροπλάνο και άρχισε να πετά γύρω – γύρω στον λόφο και να πυροβολεί τους στρατιώτες. Όσοι πρόλαβαν προφυλάχτηκαν μέσα στην εκκλησία. Εγώ, για να προφυλαχθώ, έφερνα γύρω τον χοντρό κορμό του δέντρου ! Όταν νύχτωσε για τα καλά, έφυγε το αεροπλάνο και μετρήσαμε τους ζωντανούς και τους νεκρούς.
Αρκετοί από τους στρατιώτες άφησαν τη ζωή τους εκεί, πάνω στον λόφο. Και ήταν όλοι παλικάρια 20 – 21 ετών.

Αποφασίσαμε να περάσουμε τη νύχτα εκεί. Όσο νύχτωνε, νύχτα χωρίς φεγγάρι, ακούγαμε από τον κάμπο κάτω, που ήταν όλο αμπέλια, κραυγές πότε πουλιών, πότε ζώων, αλλά και φωνές συνθηματικές στη γερμανική γλώσσα. Ήταν τα συνθήματα των ομάδων των Γερμανών με σκοπό να ενωθούν οι διάσπαρτοι.
         Προχώρησε η νύχτα, αλλά πού να μας πάρει ο ύπνος. Κάποια στιγμή, κατά τα μεσάνυχτα, ακούγοντας πιο κοντά μας, κάτω από το λόφο, ομιλίες στη γερμανική γλώσσα, ένας υπαξιωματικός αποφάσισε να στείλει μια ομάδα κάτω από τον λόφο, με σκοπό να τους εξοντώσει. Επέλεξε τυχαίως πέντε στρατιώτες και έναν δεκανέα, μεταξύ των οποίων και εμένα ! Έδωσε στον καθένα από δύο χειροβομβίδες. Κατεβήκαμε προσεχτικά τον λόφο. Προχωρήσαμε προς την κατεύθυνση που ακούσαμε τις ομιλίες μέσα στα αμπέλια. Επικρατούσε ησυχία. Και αν ήταν εκεί Γερμανοί, όσο και αν ψάξαμε δεν βρήκαμε κανέναν.

...............................................................................................











Πέμπτη, Αυγούστου 25, 2016

Νικόλαος Βεντούρας
( 1899 – 1990 )

Έλληνας χαράκτης και ζωγράφος του εικοστού αιώνα.
  
I.



αυτοδίδακτος,
εξαιρουμένης της λιθογραφίας την οποίαν εδιδάχθην”

“ήδη από τας πολύ μικράς τάξεις του δημοτικού εδιδάχθην ιχνογραφίαν”
  
Από το βιογραφικό του,
που συνέταξε ο ίδιος το 1981



oι φωτογραφίες είναι
της Quartier Libre
sub umbra alarum
tuarum protege nos


στο πιό πάνω έργο
μου αρέσουν ακόμα και οι λέξεις που διακρίνουμε κάτω :

ΝΙΚΑ΄
και
ΚΟΡΥΦΩ' 






Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1899, από αρχοντική οικογένεια της ευρύτερης περιοχής της Βενετίας.
Eγκαταστάθηκαν στο νησί γύρω στα 1730.  Συμπεριλαμβάνονται στο Libro dOro.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν θείος του.

Σπούδασε Βιομηχανική Χημεία το 1916 και εξελίχθηκε σε έναν από τους σπουδαιότερους χαράκτες κατά τον 20ο αι.

Από το 1931 μέχρι το 1937 έλαβε λίγα μαθήματα υδατογραφίας από τον Κερκυραίο Άγγελο Γιαλλινά.

Από το 1932 άρχισε να ασχολείται με τη χαρακτική, 
δηλαδή την ξυλογραφία, τη χαλκογραφία και τη λιθογραφία, 
όπου και επικεντρώθηκε το ενδιαφέρον του.

Η εκπαίδευσή του στη Χημεία τον βοήθησε να πειραματιστεί με τα υλικά και τους χρόνους διάβρωσης πετυχαίνοντας με ακρίβεια να αποτυπώσει την εικόνα που είχε αποφασίσει.
Λόγω της επιμονής του και της εξέλιξής του στον χώρο της χαρακτικής θεωρείται, σήμερα, πρωτοπόρος της χαρακτικής.


Ο ίδιος ήταν πολύ σχολαστικός κρατώντας αναλυτικές σημειώσεις για κάθε του έργο και εξαιρετική οργάνωση του εργαστηρίου, των εργαλείων, της μαθητείας.




το γραφείο του


Στο αρχείο του κρατούσε λεπτομερείς σημειώσεις
από το συναίσθημα που σκόπευε να αποτυπώσει,
την ώρα που του έπαιρνε ένα έργο και πότε το τελείωσε,
την τεχνική που χρησιμοποιούσε και τα υλικά.

Σημειώνεται ότι επανερχόταν στο ίδιο έργο μετά από καιρό ή ακόμα και πολλά χρόνια, σημειώνοντας την εξέλιξη του κάθε έργου καθώς και την πρόοδο.

Οι πρώτες ύλες του ήταν λεπτομερώς καταχωρημένες. Ειδικά για το χαρτί σημείωνε το βάρος, τον τύπο, τη χρονολογία και την προέλευση αφού επηρέαζε το αποτέλεσμα την “εκτύπωσης”.
Τα χρώματα ήταν πάντα καθαρά κι έκανε μόνος του τις αναμείξεις προκειμένου να πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα




 από το γραφείο του

Τα πρώτα του έργα και μέχρι το 1937, ο Νικόλαος Βεντούρας, χαράζει τοπία ήρεμα και ωραία φωτισμένα από την Κέρκυρα και την Βενετία.


"στο Τρίκλινο, παληό λειτρουβιό
η γέρικη φραγκοσυκιά"
χαλκογραφία 1938


Στα χρόνια της κατοχής κι αμέσως μετά τον πόλεμο, 1945-1948 ένα εφιαλτικό άγχος πλημμυρίζει ασφυκτικά τα έργα του, καλύπτει όλη την επιφάνεια με ερείπια, καταστροφές και παραμορφώσεις προοπτικής που φανερώνουν το νέο ψυχικό κλίμα στο οποίο ζει, χαρακτηρίζοντας έτσι, την περίοδο αυτή εξπρεσιονιστική.


"Κέρκυρα, αεροπορικός βομβαρδισμός του 40
στη συνοικία Αγίων Πατέρων"
Λιθογραφία σε ασβεστόλιθο, 1946


1949-1950 ακολουθεί η αντίδραση, ελάχιστες γραμμές, αυστηρά υπολογισμένες που εκφράζουν γαλήνη κι ηρεμία, έργα γεμάτα φως.

Από το 1955, και με την σειρά του Πειραιά, εισβάλλει ένα καινούριο στοιχείο, πολλές αλληλοσυμπλεκόμενες μορφές οι οποίες σιγά σιγά απλοποιούνται. Διακρίνονται, παραδείγματος χάριν, σκαριά, φουγάρα, βίντσια, όσο χρειάζεται για να υποβληθεί η ιδέα του ζωντανού λιμανιού. Γραμμές και έντονες κηλίδες πλουτίζουν τους τόνους.

Άλλες θεματικές του ενότητες, σε μικρότερο όμως εύρος, μπορούν να θεωρηθούν οι τοπιογραφίες, οι διάσημοι Αστερισμοί,


"αστερισμός του  Ταύρου" 
χαλκογραφία 1967




"στον αστερισμό του Ταύρου"
χαλκογραφία 1967



οι εντυπωσιακές λιτανείες,


"μικρή λιτανεία
στη συνοικία των Αγίων Πατέρων"
χαλκογραφία 1972


οι θρησκευτικές του παραστάσεις καθώς και οι εντελώς αφηρημένες συνθέσεις του.

Χρησιμοποίησε σε μεγάλο βαθμό τα χρώματα για να αποδώσει στο κάθε του έργο το απαραίτητο συναίσθημα. Πολλές φορές στο ίδιο έργο υπάρχουν χρωματικές παραλλαγές.


* σημ. Q. L. :
λυπάμαι που δεν προνόησα να φωτογραφήσω καλύτερα,
ώστε να φαίνονται οι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, 
ιδιόχειρες σημειώσεις του καλλιτέχνη
και οι παρατηρήσεις του
που έχει κρατήσει πάνω σε κάθε χρώμα...



Παράλληλα, αξιοποιεί τις εικαστικές τεχνοτροπίες των ευρωπαίων της εποχής του με αντίστοιχα εξπρεσιονιστικά, σουρεαλιστικά και κυβιστικά στοιχεία τα οποία αποτυπώνονται στα έργα του.

Χρησιμοποιεί ένα εξπρεσιονιστικό ιδίωμα, που δεν διακρίνεται ωστόσο για την βιαιότητά του, αλλά περισσότερο για τον ποιητικό του χαρακτήρα.

Στο έργο του υπάρχουν vernis mou, aquarelle, oil, ξυλοτυπίες, χαλκοτυπίες, λιθογραφίες, λιθογραφία σε ψευδάργυρο, δερματοτυπίες, εκτύπωση με ύφασμα, μονοτυπίες ενώ χρησιμοποιήθηκαν έργα του για Ex Libris, βιβλία, περιοδικά, γραμματόσημο, ευχετήριες κάρτες κ.ά.

Καθώς ήταν πολύγλωσσος, απέκτησε μόνος του βαθειά παιδεία, κυρίως γύρω από θέματα τέχνης και φιλοσοφίας

Επίσης, αγαπούσε τα ταξίδια, τις μηχανές και το ποδήλατο. Χαρακτηριστικά το 1923, από 16 Μαρτίου έως 5 Μαΐου με μία ομάδα ποδηλατών έκανε τη διαδρομή Brindisi – Vienna.





με αφορμή το αφιέρωμα
στον Νικόλαο Βεντούρα,
καλοκαίρι 2016
από την Πινακοθήκη της Κέρκυρας